Een emotioneel gesprek

Het is nu meer dan een jaar geleden dat ik voor het laatst betaald aan het werk was. Als ik erover nadenk, kan ik het niet begrijpen. Op 20 oktober 2016 zat ik nog doodnormaal achter mijn bureau, en wist van niks. Ik deed mijn werk, maakte tussen de middag een wandelingetje langs de flats van de Entrepotbrug, langs de ganzen in het park aan de kade. Misschien ging ik drop halen bij de Albert Heijn, of koekjes. Of allebei. Zeer waarschijnlijk was ik in de ochtend druk en luidruchtig samen met Ton. Ik tankte natuurlijk vrolijk de hele dag mijn koffies en puzzelde op de diverse vraagstukken die ik onder handen had. ’s Avonds stapte ik op de fiets, terwijl de schemering inzette, en ik parkeerde in de bewaakte fietsenstalling.

Vervolgens wachtte ik op het drukke perron op de trein, met om me heen snackende mensen met avondtrek, sommige gezichten bekend vanwege onze gelijklopende schema’s. Zouden zij op doordeweekse avonden nog steeds daar op het perron staan te wachten op ‘mijn’ trein? In de trein deed ik waarschijnlijk mijn ogen dicht omdat ik moe was. En daarna reed ik naar huis, waar Leon en de kinderen mij opwachtten. Op het fornuis stond iets warms klaar. Een dag als alle andere. De laatste gewone dag. Ik had geen idee hoe bijzonder hij was. Nog één dag zonder kanker.

Als je als werknemer na een jaar nog niet volledig aan het werk bent (of volledig niet zoals ik), is je werkgever verplicht om in het kader van de Wet Poortwachter een 1e jaars-evaluatie te houden. Tijdens deze evaluatie wordt bekeken of het plan van aanpak dat je samen met je werkgever over jouw re-integratie hebt opgesteld, misschien aanpassingen nodig heeft. Hoe is het voorbije jaar verlopen en hoe willen/moeten we verder? Omdat de medische stand van zaken voor de beantwoording van deze vragen nogal belangrijk is, had ik mijn best gedaan om te zorgen dat ik eerst de bedrijfsarts zou zien voor een hercontrole, en daarna dit gesprek zou voeren. Helaas mislukte dit plannetje omdat de bedrijfsarts ook af en toe moet bijkomen en dus op vakantie was.

Met mijn zus toog ik naar Amsterdam voor het gesprek. Dat was leuk, want zo vaak heb ik geen uitjes met mijn zus, en ik vond het een mooie gelegenheid om haar kennis te laten maken met mijn lieve en leuke collega’s waar ze natuurlijk al veel verhalen over gehoord heeft. En het was ook handig, want ik kan alles nog steeds niet zo makkelijk volgen en heb daardoor ook wel eens moeite met reageren, en dan is het heerlijk als er iemand met een fris hoofd, die ook  nog veel van je houdt, meeluistert en eventueel indien nodig een duit in het zakje doet. We zijn wat vroeger gekomen zodat ik Ton nog kan zien en het is fijn en tegelijk ook pijnlijk om iedereen even te spreken. Dan gaan we van start in de vergaderzaal.

Onze (externe) arbeidsdeskundige (ook wel bekend onder de naam ‘Arboman’) leidt het gesprek. We bespreken de mislukte vorige poging om weer aan de slag te gaan, en de redenen waarom deze niet zo succesvol was. Samengevat: nog te ziek & zwak, een niet werkend hoofd, werkzaamheden die niet geschikt zijn voor een niet werkend hoofd en geen tegenwoordigheid van geest om te signaleren dat deze combinatie van factoren mij aan het opbreken was.

Ik heb nagedacht over een nieuwe poging, en gooi hem op tafel: volgende nieuwe start wat mij betreft vanaf 1 januari. Ik voel enige vooruitgang maar wil de batterij niet direct gaan leegtrekken bij de eerste verschijnselen van herstel. De arbeidsdeskundige vindt 1 januari een beetje ver weg volgens mij, maar stelt direct dat de bedrijfsarts hierin voorop gaat, dus dat we hem gaan volgen bij de vraag of dit wel of niet een goed plan is.

Er volgt een heel, heel emotioneel gesprek, waarin ik veel probeer uit te leggen over hoe het met me gaat. Ik vind het heel moeilijk, confronterend voor mezelf en ik kom, ondanks de enorme vriendelijkheid waarmee ik word bejegend en de zachte, liefdevolle houding van mijn collega’s, niet af van het gevoel dat ik verantwoording moet afleggen. En ik slaag maar ten dele.

‘Goed, starten met werkhervatting per 1 januari,’ zegt de arbeidsdeskundige. ‘Ja kijk,’ gaat hij verder, ‘in mijn werk kom ik mensen tegen die je tegen zichzelf in bescherming moet nemen, die je moet afremmen. En je hebt dus ook mensen die het rustig aan doen.’ Zoals ik zeker, denk ik, en ik begin een betoog af te steken met de strekking dat hij niet weet wie hij voor zich heeft. De gaspedaal-vrouw herself! Het kleinste hintje triggert mijn gaspedaal-voet, uit enthousiasme, plichtsbesef en schuldgevoel, en hup, de deplorabele toestand van mijn accu ben ik alweer vergeten. Tot ik weer langs de kant van de weg de ANWB sta te bellen om me weg te laten slepen natuurlijk.

Ik had na de intreding van mijn bladblazerzen natuurlijk allang alweer bedacht dat ik wel weer eens kon proberen naar kantoor te gaan. Ik voelde me tenslotte alweer een beetje beter. Maar toen dacht ik: laten we die accu nou eens niet meteen weer leegslurpen. Eerst maar eens een klein beetje consolideren, en verder bijtanken. Ik doe het helemaal niet rustig aan. De arbeidsdeskundige verkijkt zich op mijn buitenkant, waaraan je mijn lichamelijke, mentale en cognitieve conditie niet één-twee-drie kunt aflezen. Ik kan het hem niet helemaal kwalijk nemen: ik verkijk mezelf immers ook steeds. Ben aldoor verbaasd over wat er niet blijkt te gaan. Gelukkig begin ik inmiddels een klein beetje door te krijgen hoe het werkt. En dit keer heb ik heb voor mezelf gezorgd. Ik ga niet gassen. Ik ga opladen.

Naschrift: Het gesprek met de bedrijfsarts is prettig verlopen. Wat een fijne man is dat toch, duidelijk vaker met het bijltje gehakt, ik heb echt wat aan hem. We zetten in op 1 januari. In december nog even contact of we die planning ook daadwerkelijk gaan halen.

3 gedachtes over “Een emotioneel gesprek

  1. Pff wat een heftig verhaal weer, denk dat het heel moeilijk is om weer terug te gaan naar je werk, alles is anders en vooral jij bent anders geworden. Goed hoe je hier mee om gaat en ook hoe je werk hier mee omgaat, veel succes!

    Liked by 1 persoon

  2. Heftig verhaal. Ik begrijp niet alles wat je schrijft eerlijk gezegd. Maar er ligt een plan om weer te starten. Dat is mooi. Komende tijd kun je dan gebruiken om lichamelijk heel fit te worden: veel wandelen en sporten. Is nog leuk om te doen ook ;). Weet je wel zeker dat die arbeidsdeskundige dat wilde gaan zeggen? Je hebt haar immers niet uit laten praten. En de bedrijfsarts is gelukkig leidend hierin. Toch wel fijn.

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

w

Verbinden met %s